Een bos vol verhalen

VERKAPT: Een bos vol verhalen

Sinds deze week ben ik Vriend van Het Schrijversbos. Een bos vol verhalen. De boekenweek 2018 staat in het teken van natuur. En dat vieren we met de aanleg van Het Schrijversbos. In BentWoud, een bos tussen Zoetermeer en Boskoop.

Aan de andere kant van de wereld, in het hart van Borneo, ligt ook een Woud. Vol woudreuzen. In de top van een van die reuzen zit mijn hoofdpersonage, de Nederlandse studente Nora van Severingen. Zo begint de ecothriller VERKAPT (zie ook videofragment):

💚

“Wanneer ze haar hals strekte, keek ze net over de rand van het plateau in het donkere gat onder haar. De duisternis deed lijken alsof het niet waar was. Alsof ze niet in de top van een veertig meter hoge woudreus zat, in het hart van Borneo.
Hoewel de houthakkers na zonsondergang hun werkzaamheden hadden onderbroken, galmde het snerpende geluid van de kettingzagen in haar oren na. Ze masseerde haar handpalmen en pulkte aan de stukjes huid die een paar uur geleden nog een blaar vormden. Het zeildoek ritselde. Met ducttape had ze het aan twee takken bevestigd, zodat het wat bescherming bood. In de kruin had de wind vrij spel.
Ze tuurde in de verte, waar steeds meer gloeiende puntjes op- lichtten, als een spoor van brandende sigaretten met maar één missie: het groen uit het regenwoud trekken. Vanuit haar tenen kroop de paniek omhoog. Haar vingers gleden over de houten planken, op zoek naar haar waterfles. Een bundel maanlicht drong door het bladerdek en vormde lichte strepen op het plateau. Ze zag de fles, greep ernaar, maar hij rolde weg, om vlak bij de rand te blijven liggen. Steunend op haar ellebogen schoof ze verder uit haar slaapzak en reikte naar de fles, die door haar beweging verder rolde. Het plateau kraakte. Een paar seconden later hoorde ze een zachte plof.
Ze hield haar adem in. De bewakers reageerden niet. Of ze waren in een diepe slaap verzonken, of ze waren stilletjes vertrokken. Het touw waaraan ze omhoog geklommen was, schuurde tegen het plateau. Was ze vergeten het omhoog te hijsen, zodat nu een van de mannen naar boven klom? Onmogelijk, wie haalde het in godsnaam in zijn hoofd in het donker omhoog te klimmen? Ze kroop terug in de slaapzak en trok de rits tot haar kin dicht. Iemand ademde. Nee, dat was ze zelf. De wind, het moest de wind zijn. De wind speelde met de takken en ging zo rusten. Net als zij, Nora van Severingen, vijfentwintig jaar en gevangen in een boom. Een boom waarvan de stam gemerkt was met een rood kruis.
Ze dacht aan het verhaal over een Amerikaanse vrouw die 738 dagen in haar schuilplaats verbleef. 738 dagen. Het was Nora’s vierde nacht. De vierde nacht dat ze haar best deed niet bang te zijn. ‘Angst is een slechte raadgever,’ zei haar vader altijd. Alleen het vuur kon haar verjagen.
Het vuur won altijd.”

💚

Ook Vriend van Het Schrijversbos worden? Kijk op: http://www.boekenweek.nl/hetschrijversbos/